พ่อแม่…ผู้สร้างมนุษย์สร้างสรรค์

“สำหรับลูก พ่อแม่ต้องสอนให้เขาเคารพตัวเอง เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเป็น ซึ่งจะเป็นอย่างนั้นได้ก็ต้องเริ่มด้วยการเราเคารพลูกก่อนเหมือนกัน พ่อแม่ต้องให้โอกาสลูกแสดงความคิดเห็น ต้องรับฟังเวลาเด็กถามคำถามบางอย่างที่ตอบยาก ปัญหาคือพ่อแม่บางคนอาจใช้วิธีเลี่ยงคำถามที่ตอบยากนั้นด้วยการหงุดหงิด แสดงท่าทีรำคาญเลยทำให้เด็กไม่กล้าถาม แล้วเขาอาจจะไปหาคำตอบที่อื่น ผมคิดว่าการเป็นครอบครัวต้องให้ลูกมั่นใจได้ว่าเราเป็นที่พึ่งที่สำคัญที่สุดเราเป็นที่พักพิงแหล่งสุดท้าย เมื่อไรก็ตามที่เขามีปัญหา ต้องการคำตอบอะไร เราต้องมาหาเราก่อน

                             ผมเชื่อว่าพ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกมองเราเป็นไอดอล หรือเห็นว่าเราสำคัญที่สุด มีอะไรก็วิ่งเข้ามาปรึกษาเรา คุยกับเราทุกเรื่อง อันนี้เป็นเรื่องพื้นฐานที่พ่อแม่ทุกคนน่าจะมีอยู่ในใจ แต่เมื่อถึงวัยหนึ่งที่ลูกออกไปเจอโลกกว้าง เจอผู้คนมากมาย ไอดอลเขาอาจเปลี่ยนเป็นคนอื่น จากที่เคยทำตามเรา เขาอาจไปทำตามใครก็ไม่รู้ แต่ของผมจะโชคดีหน่อยที่ด้วยอาชีพเกี่ยวข้องกับไอดอลของวัยรุ่นอยู่แล้ว ถ้าลูกตามผมไปทำงาน เดี๋ยวก็เจอพี่ตูน บอดี้สแลม เดี๋ยงก็เจอศิลปินต่างๆ นานา ดังนั้นถึงเขาจะเปลี่ยนไอดอลไปเป็นคนดังเหล่านั้น เราก็ไม่ได้ห่างไกลเท่าไร เพราะว่าเราอยู่ในแวดวงเดียวกัน แต่ในขณะเดียวกันคนเป็นพ่อก็ต้องทำตัวไม่ให้ห่างไกลลูก ทุกวันนี้ผมยังชอบเล่นเกม ผมยังชอบอ่านหนังสือการ์ตูน หลายอย่างที่ทำร่วมกับลูกได้เราเลยรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก และเมื่อเป็นแบบนั้นเมื่อเราจะสอนอะไรเขา มันก็จะเป็นเรื่องง่าย”