ลูกไม่ใช่ตุ๊กตาของพ่อแม่

                          ทุกคนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง แม่ลูกกันต่อให้เป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ไม่จำเป็นว่าต้องแต่งตัวเหมือนกัน เราอาจชอบของเราแบบนี้ เขาไม่ชอบแต่ชอบแต่งอีกแบบหนึ่ง เราก็ต้องเคารพเขา ไม่จับเขาแต่งตัวตามที่เราชอบ แม่ที่ทำแบบนั้นคือไม่เข้าใจลูก เข้าใจแต่ตัวเอง สำหรับแม่แล้วคิดว่า ลูกสามารถต่างแม่ได้

ยอมแตกต่างจากสังคมแต่มีความสุข

                             “แม่อยู่ต่างจังหวัด มีอยู่แล้วที่คนจะมองว่าเราต่างจากคนอื่น ครอบครัวที่ดีต้องรับราชการ พ่อแม่ลูกต้องอยู่ด้วยกัน แต่บ้านเราแม่ลาออกจากครูมาทำโฮมสเตย์ ลูกสาวสองคนก็มาทำงานอยู่กรุงเทพหมด ก็มีที่คนว่าว่าแบบนี้ไม่ใช่ครอบครัวที่จะมีความสุขแต่เราก็ไม่สนใจ เรารู้ว่าเราเป็นยังไง เรารู้ว่าครอบครัวเรามีความสุข เราอยู่คนละที่แต่เราก็โทรคุยกันตลอด พอลูกกลับมาบ้านเราก็มีความสุขกันดี ลูก็มาช่วยแม่ขับเรือส่งลูกค้า ไม่ได้กลัวร้อนกลัวดำ สุดท้ายคนเขาก็จะรู้และเลิกว่าไปเอง”

                             วันนี้อาจถึงเวลาที่เราต้องมานั่งทบทวน ว่าการทำตามกระแสสังคมดีจริง หรือว่าการทำในสิ่งที่เหมาะสมกับเราดีที่สุด คำถามที่สำคัญคือ เราอยากให้ลูกเป็นแบบไหน เราคงต้องลงมือทำตั้งแต่วันนี้แล้วล่ะค่ะ